اول : سلام!

دوم : چقدر سخت شده نوشتن !  فقط ۳ هفته ننوشتم ها!

سوم : این یه پستِ طولانی میشه احتمالا! اما آخرین پستِ ... تحمل بفرمایید!

چهارم : شروع می‌کنیــــــــم؛

از اول اردیبهشت دیگه وبلاگم به قول شماها لود نمی‌شد... یعنی چیزی توش نمی‌دیدین٬ فقط موسیقی‌اش رو می‌شنیدین...
بعضی از دوستان پی‌گیر قضیه شدن که ماجرا چیه... منم یا سربالا یا سرپایین(!) یه جوابی می‌دادم... تا اینکه یکی از دوستان برای دومین بار تو ایمیلش این موضوع رو مطرح کرد و گفت: "متاسفانه من نمیتوانم وبلاگ شما را ببینم و کماکان همان مشکل لود شدن صفحه وجود دارد ..." منم دیگه نمی‌تونستم از جواب دادن فرار کنم٬ براشون نوشتم:"در مورد وبلاگم : به خودتون زحمت ندید ... اون باز نمیشه ، چون من سعی کردم بکشمش ... ولی هنوز نمرده ... فعلا تو کماست ! "
ایشون هم در جواب گفتن: 

شایدم یه روزی حس کنم کار اشتباهی ِ... باشه٬ اون وقت دیگه نمی‌نویسم؛ ولی الان همون‌طوری عمل می‌کنم که فکر می‌کنم درستِ...

می‌نویسم٬ اما نه تو این وبلاگ... این وبلاگ مال آخرین حرف‌های قبل از رفتن بود... اون حرف‌ها٬ شروعی جدید می‌خواد... تو یه خونه‌ی نو!

آدرس وبلاگ جدیدم رو دقیقا یک ماه دیگه٬ یعنی ۲۲ خرداد٬ میذارم اینجا... دوست داشتین تشریف بیارین...

فعلا همین ... اگه چیز دیگه‌ای یادم اومد پی‌نوشت میذارم...

پ ن ۱ : کسی می‌تونه تو تغییراتی که می‌خوام تو قالب بلاگ اسکای بدم بهم کمک کنه؟
            یه ذره باید وقت بذاره راهنمایی‌ام کنه ...

پ ن ۲ : ذهن خسته‌ام پر از حرفِ ... اما وقتی بهش می‌گم بگو٬ همه جاش ساکت میشه ...

پ ن ۳ : عادت دارین قبل از بیدار شدن خورشید خانوم بیدار بشین؟! 
            حالا جدی جدی باید یه وبلاگ جدید بسازم و آدرسش رو بذارم اینجا؟!    
            قبل از بیدار شدن خورشید خانوم؟!؟
            حالا چه عجله ای ِ؟! بذارین خورشید خانوم صبحونه‌‌اش رو بخوره ٬ بعــــد...!!!

پ ن ۴: خب ... بفرمایین٬ اینم خونه‌ی جدید : http://open-area.blogsky.com

• شما تا حالا «اسماعیل» ِتون رو قربونی کردین؟!
  ( اگه منظورم رو نفهمیدین یه نگاه به اینجا بندازین)
  
• فردا شنبه‌ست٬ شنبه‌ای که اول ماه هم هست٬ اونم ماه محبوبِ من: اردیبهشت...
  چقدر چشم به راه بارون‌هاش‌ام ...
  
• ...  "پرستوی دلم راحت / بخوابد توی دستانش " ...
  
• این چهلمین پست این وبلاگِ ... عدد چهل برام «کمال» رو تداعی می‌کنه... عددی که یه هاله دورش ِ ...
  
• می‌خوام دعا کنم ... این دعا رو دوست دارم:
  
  « خداوندا! آنچه از احکام و قضای تو را که پیش خود ناپسند می‌دانیم٬ محبوب ما کن و آنچه از احکام و فرمانت را دشوار می‌شمریم برایمان آسان فرما.
  و تسلیم شدن به آنچه را که برای ما خواسته‌ای به ما الهام کن٬ به گونه‌ای که تاخیر آنچه را به آن شتاب کرده‌ای و شتاب به آنچه را که تاخیرش را خواسته‌ای٬ دوست نداریم و آنچه را دوست داری ناپسند نشمریم و آنچه را دوست نداری نپسندیم و انتخاب نکنیم.»
                                                                         
                                                                                     چنین باد . . .
      

راست می‌گفت ٬ "بعضی وقتا همه چیزای تازه یهو کهنه میشه
                       این رسم زندگیه"

آره ٬ "می‌خواهم بیندازم‌شان روی هم 
       چپ را به روی راست
       لنگ‌های درازم را٬ همین روزها
       از دامن رنگین انیمیشن‌ها
      بر خواهم چید"  

تعارف که نداریم...

"رسم زمونه همینه" . . .

پ ن ۱ : نمی‌دونم این پست چقدر دووم بیاره... شاید فقط تا ۷ صبح که راه می‌افتم برم دانشگاه... شایدم تا ۸ شب که از دانشگاه برمی‌گردم...
شایدم اصلا حذف نشه...
مهم این ِ که الان حالم خیلی بد ِ ... 
باید می‌نوشتم ...

پ ن ۲ : مجری رادیو چند دقیقه پیش گفت یگانه راه خوش‌بختی روی زمین این ِ که تقسیمش کنیم ... اما من می‌گم فراموشی ِ ... فراموشی* ...

پ ن ۳ : فراموش می‌کنیـــــــــــــــــــم . . .

از آن زمــان که آرزو چو نقشی از سراب شد
                                                          تـمام جسـتجـوی دل سئـوال بی‌جـواب شد
نرفته کــام تشنه‌ای به جستجوی چشمه‌ها
                                                          خطوط نقـش زندگی چو نقشه‌ای بر آب شد
چه سـینه سـوز آه‌هـا کـه خفته بــر لبان مـا
                                                          هـــزار گـفتنی بـه لب اسـیر پیـچ و تـاب شد
نه شـور عـارفـانه‌ای ٬ نه شـوق شـاعرانه‌ای
                                                          قــرار عـاشقــانه هـم شتـاب در شتـاب شد
نه فــرصـت شکایـتـی ٬ نه قـصــه و روایـتـی
                                                          تـمام جلـوه‌هـای جان چو آرزو به خـواب شد
نگاه منتظر به در نشست و عمر شد به سر
                                                          نیـامده بـه خود نــگر کـه دوره‌ی شبـاب شد 

پ ن : نمی‌دونم بخاطر تغییر آهنگ وبلاگم این پست رو گذاشتم یا بخاطر این پست آهنگ وبلاگم رو تغییر دادم!
(عمرا کسی ده دقیقه حوصله کنه ...
                                                   ولی با صدای اون یه چیز دیگه‌ست ... )

کسی به «نفس» احتیاج نداره؟!

خیلی وقتِ که حوصله‌ی نفس کشیدن ندارم... نفس‌هام رو دستم موندن... لازم‌شون ندارم...

کسی نفس کم نیاورده؟!

پ ن : دردهام کم بــــــــود٬ این یکی هم بهش اضافه شد ...
          بهش بگو دست از سرم برداره . . .

پ ن_۲: دلم یه لقمه سکوت می‌خواد . . .

من گم‌ شده‌ام ...
من روی زمین گم شده‌ام ...
من با زمین گم ‌شده‌ام ...
من در هستی گم شده‌ام ...

من٬ روی زمین ٬ با زمین٬ در هستی  گم‌ شده‌ام . . .

حتی نمی‌دونم از کدوم طرف باید برم که به «کجا ؟ » برسم!! 

حتی نمی‌‌دونم فقط «گم‌ شده‌ام» یا «گمشده» هم دارم!؟!

«زندگی» چرا؟
«زندگی» چطور؟

«من» ؟؟؟
«او» ؟؟؟

 شکنجه‌ای بدتر از تردید؟!

پ.ن: تو می‌دونی من چی می‌خوام؟؟ 

صبح زود ... کنار پنجره‌ای باز ... هوایی خنک و بارانی آرام : آغازی نشاط آور...

از این دریچه چقدر زندگی ساده٬ پاک و دوست داشتنی به نظر می‌رسه٬ اما...

اما واقعیتِ زشت و تهوع‌آور چند قدمی با این تابلو فاصله داره...
قدم‌هایی به کوتاهی چند نفس...
قدم‌هایی به اندازه‌ی به خاطر آوردن دیروز... فکر به امروز... به فردا... 

امیدی به ساختن دنیایی برای «زندگی» نیست... هست؟!

پ.ن:چرا ته ذهن بشر امید به یک منجی جهانی سوسو می‌زنه؟!!!

چقدر این بلاگ‌اسکای خوشگل شده!

امروز وارد وبلاگ‌تون شدین٬ یه کوچولو لبخند نزدین؟!
من زدم...  

پس کِی من نُو میشم؟!    
 

دختر کنار پنجره تنها نشست و گفت
ای دختر بهار حسد می‌برم به تو
عطر و گل و ترانه و سرمستی تو را
با هر چه طالبی به خدا می‌خرم ز تو

بر شاخ نوجوان درختی شکوفه‌ای
با ناز می‌گشود دو چشمان بسته را
می‌شست کاکلی به لب آب نقره‌فام
آن بال‌های نازک زیبای خسته را

خورشید خنده کرد و ز امواج خنده‌اش
بر چهر روز روشنی دلکشی دوید
موجی سبک خزید و نسیمی به گوش او
رازی سرود و موج به نرمی از او رمید

خندید باغبان که سرانجام شد بهار
دیگر شکوفه کرده درختی که کاشتم
دختر شنید و گفت چه حاصل از این بهار
ای بس بهارها که بهاری نداشتم

خورشید تشنه کام در آن سوی آسمان
گویی میان مجمری از خون نشسته بود
می‌رفت روز و خیره در اندیشه‌ای غریب
دختر کنار پنجره محزون نشسته بود . . .  

فروغ فرخزاد